Komputery przenośne, zwane po angielsku portable, były odpowiedzią na potrzeby ludzi biznesu, którzy musieli mieć możliwość wsadzenia komputera w samochód, zawiezienia w zupełnie inne miejsce (do hotelu, do placówki firmy), włączenia do zasilania i kontynuowania pracy. W przedinternetowej epoce znikomej komputeryzacji nie można było liczyć na wypożyczenie sprzętu czy dostępność oprogramowania: trzeba było zabrać własną maszynę, wraz z oprogramowaniem i dokumentami.
Komputer typu portable niewiele różnił się od zwykłej, stacjonarnej maszyny. Ważył kilka dobrych kilogramów (często rzędu 10 kg), zawierał wbudowany monitor kineskopowy o małej przekątnej, odchylaną (lub nawet odłączaną) pełnowymiarową klawiaturę, a wewnątrz — praktycznie standardowe „wnętrzności” komputera stacjonarnego, co najwyżej nieco gęściej upakowane.
Postęp miniaturyzacji i rozwój techniki wyświetlaczy ciekłokrystalicznych spowodował szybkie zarzucenie klasycznej idei portable i rozwój komputerów przenośnych klasy laptop, a nawet tworzenie nowych maszyn portable podobnych w zasadzie do nieco tylko mniejszych laptopów. Ale o nich — następnym razem.
Komputery przenośne